امروزه وقتی از آسیب‌شناسی تربیت و رفتار صحبت می‌شود صاحب‌نظران تعلیم و تربیت اذعان دارند که در باید آسیب‌های پیرامون آن را شناخت. از همه مهم‌تر، همواره این پرسش‌ها در ذهن آنان تعلیم و تربیت، به‌ویژه آن‌هایی که دغدغه تربیت معنوی فرزندان این مرز و بوم را دارند بوده است که تربیت دینی و معنوی والگوهای غیر رسمی با چه روش‌هایی امکان‌پذیر است؟ بهترین و مؤثرترین روش در تربیت فرزندان در جامعه کدام است؟ همه متخصصان حوزۀ دین و تعلیم و تربیت بر این باورند که اگر افراد جامعه «زندگی» خود را بر مدار «دین» و «خداباوری» قرار دهند، تربیت می توناند سلامت و سعادت جامعه در همه ابعاد سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی تضمین می‌شود ، مشروط به برنامه‌ها و روش‌ها و به طور کلی، نظام تعلیم و تربیت دینی جوامع است که باید در قالب اهداف، محتوا، روش‌ها و شیوه‌های ارزشیابی، تحت الگویی در برنامۀ درسی نظام‌های آموزشی پیاده شود. اما در کشور ما الگوهای غیر رسمی مانند مادر، دوستان، هم کلاس ها، فضاهای اجتماعی و فضاهای مجازی می تواند در تربیت نقشی تعیین کننده داشته باشد و تجربه و علم امروزه تربیت ما را به سمتی هدایت می کنده که الگوها و ساختارهای غیر رسمی در جوامع نقش پررنگ تری از الگوهای رسمی و سازمانی برخوردار هستند و نمونه بارز آن نقش همسالان در هدایت به سمت مسجد یا سالنهای ورزشی می باشد که الگوهای شکل گرفته در یک فرد منجر به مذهبی شدن و یک فرد منجر به ورزشی شدن او می گردد.