ما هم می توانیم اگر بخواهيم!

    مفهوم سلامت اجتماعی از نگاه جامعه امروزی حکایت از این مسئله دارد که اجتماعی شدن یک امر اتفاقی نیست که به صورت ناگهانی رخ دهد ، بلکه یک فرایند است که در طول و دوره ای از زمان در درون بستری با عنوان اجتماع پدیدار می شود، این مسائل بخش عمده ای در درون  درون خانواده حادث شده که کنترل پذيري این بخش ها نیازمند شناخت علمي آنها را در هر جامعه اي به ویژه درون خانواده است ، حال اگر جامعه ای دینی باشد و خانواده و اجتماعی دینی را بخواهیم داشته باشیم مولفه ها و ابزارهایی برای تحکیم بخشی به این مدل نیاز دارید که متناسب با شرايط خود و فرهنگ موجود آن جامعه سازگار باشد، رشد و انحطاط عوامل انحرافاتی همواره تاثيرات مخربي روي فرآيند اجتماعی و دینی می گذارد که تاثیر آن بر خانواده بیشتر سایر بخشهاست . شناخت چنين عواملي مي‌تواند مسير حرکت جامعه را بسوي ترقي و تعامل خانواده دینی هموار سازد، اصولا دین اسلام به پيش گيري جرم بيش از اصلاح مجرم اهتمام دارد. به همين دليل پيش از هر چيز به عوامل به وجود آورنده و زمينه هاي گناه و جرم توجه ويژه دارد و براي مقابله با آن چاره سازي كرده است. اسلام، آگاهي، علم و تفكر را مايه اساسي هر نوع پيشرفت و سعادت دانسته و آن را بسيار
مي ستايد و از جهل و ناداني كه مايه بدبختي و گناه است، نهي مي كند، در این بستر «فرد» «محیط اجتماعی» «دینداری» «خانواده» می تواند یک رابطه تعاملی و علمی برقرار نماید که رفتار افراد متأثر از محیط اجتماعی موجود قرار گیرد، این نمونه توانمندسازی مردم وجامعه می تواند دربستر، آموزش صحیح، کاربردی نمودن مفاهیم دینی در خانواده، مراقبتهای پزشکی مطلوب تر جهت نیل به یک زندگی طولانی تر و ثمربخش تر امکان پذیر گردد. همانگونه که اندیشمندان گفته اند انسانهای توانمند، سرمایه اند که این سرمایه ها در شاخص های دینی و اجتماعی افراد نهفته است. لذا جامعه باید بستر انسجام و تحکیم خانواده را از منظر دینی تقویت نموده تا خانواده ای سالم، اجتماعی و دیندار به عرصه جامعه روانه گردد.